કોઈ કોઈ માણસો બચપણથી જ ખૂબ દયાળુ હોય છે. પારકાનું દુ:ખ જોઇને તે દૂર કરવાનો પ્રયત્ન કરે. બિલે પણ તેવો જ હતો. તેને ઘેર સાધુસંન્યાસી વગેરે કેટલાય ભિક્ષા માગવા રોજ આવતા. ભિખારી આવે એટલે તેને બિલે જે કાંઈ હાથમાં આવતું એ આપી દેતો. ચીજ કીમતી છે કે આપવા જેવી છે કે નહિ એનો કંઈ વિચાર જ કરતો નહિ.

બિલે સાત વરસનો થયો, એટલે તેને નિશાળે બેસાડ્યો. ત્યાં બધા તેને તેનું સાચું નામ ‘નરેન્દ્ર’ કહીને બોલાવતા. પણ નિશાળે બેસાડતાં પહેલાંય નરેન્દ્ર ઘેર ભણતો. તેને ભણાવવા એક શિક્ષક આવતા. નરેન્દ્ર એક વાર જે સાંભળતો એ તેને યાદ રહી જતું; તે કદી ભૂલતો નહિ. છ વરસનો થયો એ પહેલાં તો તેને રામાયણ મહાભારતની વાતો અને સરળ વ્યાકરણ પણ મોઢે કરી લીધા હતા. એક વડીલ સ્વજન એને ખોળામાં બેસાડીને એ બધું શીખવતા.
ઘેર શિક્ષક ભણાવવા આવે એટલે નરેન્દ્ર તેમના હાથમાં ચોપડી મૂકતો અને ક્યાંથી ભણાવવાનું છે એ બતાવતો; પછી શિક્ષકને કહે: ‘ગુરુજી, તમે વાંચીને એનો અર્થ સમજાવતા જાઓ. એ સંભાળીને મને યાદ રહી જશે.’ એમ કહીને નરેન્દ્ર ક્યારેક બેઠો બેઠો તો ક્યારેક સૂતો સૂતો ધ્યાન દઈ ને સાંભળતો. આમ તેને બધો પાઠ યાદ રહી જતો, પછી ફરી વાર વાંચવો પડતો નહિ. આ રીતે નરેન્દ્રને પાઠ તૈયાર કરતાં વધારે વખત લાગતો નહિ. એટલે બીજી બાબતો, રમતગમત વગેરે માટે તેને ઘણો સમય રહેતો. તે ગાવા બજાવવાનું શીખતો; લાઠી-દાવ, કુસ્તી, ઘોડેસવારી, તરતાં વગેરે બધું શીખતો.

નરેન્દ્રને બીક જેવું કશું હતું જ નહિ. પોતાના ભાઈબંધોને તે ખૂબ ચાહતો. રમત રમતી વખતે, નિશાળમાં, વાતચીતમાં બધે વખતે તેના મિત્રો તેને પોતાના નેતા તરીકે ગણતા. સંકટ સમયે મગજ ઠંડુ રાખીને નરેન્દ્ર પોતાની ફરજ બજાવતો. નરેન્દ્રના ઘરની પાસે એક વ્યાયામશાળા હતી. ભાઈબંધોને લઇ જઈને નરેન્દ્ર ત્યાં કસરત કરવા જતો.

કોલેજના સમય દરમ્યાન નરેન્દ્રની મુલાકાત શ્રીરામકૃષ્ણ પરમહંસ સાથે થઇ. ધીરે ધીરે નરેન્દ્રનું મન સન્યાસ તરફ વળ્યું અને સ્વામી વિવેકાનંદ નામ ધારણ કર્યું. સ્વામીજીએ મોટે ભાગે પગે ચાલીને આખા ભારતની પ્રદક્ષિણા કરી અને સુતેલા ગુલામ ભારતની જગાડી તેને ફરી તેજસ્વી બનાવવાનો નિર્ણય કર્યો. અમેરિકા વિશ્વધર્મ પરિષદમાં ભાગ લઇ ભારતની સંસ્કૃતિ અને હિંદુ ધર્મનો ડંકો આખી દુનિયામાં વગાડી દીધો. દેશ વિદેશમાં હજારો લાખો લોકો તેમના શિષ્યો બન્યા અથવા તેમના માર્ગદર્શનને અનુસર્યા.

સ્વામી વિવેકાનંદએ દરેક ને નિર્ભય બનવાનો, બહાદુર બનવાનો, ત્યાગ અને સેવાનો તથા સફળતા માટે અથાગ મહેનત કરવાનો સંદેશો આપ્યો. માત્ર ૩૯ વર્ષ જીવી તેમને ધરતી પરથી વિદાય લીધી. પણ તેમણે આપેલ સંદેશે મહાત્મા ગાંધી, સુભાષચંદ્ર બોસ, જવાહર લાલ નહેરુ, અબ્દુલ કલામ, અન્ના હઝારે જેવા હજારો મહાનુભાવોને પ્રેરણા આપી જેના લીધે ભારત આઝાદ થયું અને વિકાસના પંથ પર આગળ વધ્યું.

ભારત માતાના આવા મહાન સંતાનને તેમના ૧૫૦માં જન્મ વર્ષમાં આપણે સહુ તેમના વિચારોને વાંચીએ, સમજીએ અને આગળ વધીએ તેવી સહુને શુભેચ્છાઓ.

જમીન ના સોદાગરો અને જન્મજાત વેપારીઓ એવા ગુજરાતીઓ માટે જમીન ના માપ લેવા સરળ પડે એટલા માટે અહી કેટલીક સામાન્ય ગણતરીઓ.

પણ આજે ટ્રેઈનમાં એક નવો વિચાર આવ્યો. કઈ ના કરું તો કેમ રહે? આમતો હું આવું ક્યારેય કરતો નથી અને કોઈને સલાહ અપાતો પણ નથી. પણ ક્યારેક કોઈ અન્ય સજીવ કે નિર્જીવ સથવારા વગર માત્ર પોતાની સાથે રહેવાનો અનુભવ પણ કરવા જેવો છે. ઘણી વખત એવું બને છે કે માણસ પોતાની જાતથી બચવા માટે ટીવી સંગીત પુસ્તકો કે કોઈને કોઈ અન્ય સાથ માટે સતત ઝંખતો હોય છે. કારણકે પોતાની જાત તો પોતાના વિષે બધું જાણે છે. એટલે સતત પોતાનાથી દુર ભગવાનો માણસ પ્રયત્ન કરે છે.

પણ આનંદ અને સત્યનો જો સમન્વય કરવો હોય જીવનમાં તો પોતાની સાથે પણ ક્યારેક થોડો સમય કાઢવો જોઈએ. શરૂમાં થોડું અઘરું પડશે. વર્ષોથી અંદર પડેલા કામ ક્રોધ લોભ અને મોહ જપવા નહિ દે. પરંતુ આને સારી નિશાની સમજી પ્રયત્નો ચાલુ રાખવા. કચરો બધો બહાર નીકળી જશે અને બસ આનંદ રહેશે. પછી કોઈ બહારના આધારની જરૂર નહિ પડે. કશુજ ન કરવાનો આ આનંદ પણ લેવા જેવો છો.

(લખ્યા તારીખ: ૧૮ ઓક્ટોબર ૨૦૧૧)

દ્વારકા જગતમંદિરની બહાર જ ગોમતી નદી વહે છે. આમતો એમ કહી શકાય કે હવે માત્ર ગોમતી નું વહેણ છે. કારણ કે આ જગ્યા પર નદી સમુદ્રને મળે છે. અને ભરતી વખતે જ ઘાટ પર પાણી આવે છે બાકી કોરું જ હોય છે. સમુદ્ર ના ભૂરા ભૂરા અને ઘૂઘવતા પાણી ઘાટ સાથે અથડાયા કરે છે, જોકે દરિયો બહુ તોફાની નથી. પણ છતાં પાણીનું મોજું અને એ પણ દરિયાનું. ધ્યાન તો રાખવું જ પડે.

પણ મારી આ સદબુદ્ધિ ખબર નહિ ત્યારે કેમ બહેર મારી ગઈ હતી. આમ પણ કુદરત સાથે મને બહુ ફાવે છે. અને કુદરત ખબર નહિ હમેશા મને પોતાનામાં ભેળવી દેવા પ્રયત્નશીલ રહે છે. અને હું પણ કુદરતની રચના જયારે જોવ છું, પછી એ કોઈ પણ હોય, વૃક્ષો, ફૂલો, દરિયો, નદી, પર્વત કે ખીણ મને ત્યારે અનહદ આનંદ અને સ્ફૂર્તિનો અનુભવ થાય છે. અને એમાંજ કદાચ દર વખતે દુસાહસ કરી બેસું છું. હમણા થોડા સમય પહેલા જ ઝાડ પરથી પડ્યો અને એક હાથ લગભગ ગુમાવી દેવાની પરિસ્થિતિ માં આવી ગયો હતો.

ગોમતી નદી ના કિનારે અલગ અલગ નામના બહુ બધા ઘાટ છે. એમાં છેલ્લો ઘાટ છે સંગમ ઘાટ. જ્યાં નદી અને દરિયાનું સંગમ થાય છે. પહેલા ઘાટ થી શરુ કરી પાણીની ઊંડાઈ વધતી જાય છે. માટે ભરતીના સમયમાં સંગમ ઘાટ પર લગભગ કોઈ જતું નથી. પણ… હું ગયો. મારા મન એ મને ઘણી વાર વાર્યો. પછી હું આગળ નીકળી ગયો. પછીના ઘાટ પર પાણીને અડીને પાછો આવ્યો. અને પાછો ફર્યો સંગમ ઘાટ પર. ઘાટ નીચે ઉતારવાના પગથીયા પણ થોડા ભય જનક છે. ધીરે ધીરે કરતા એક પછી એક પગથીયું ઉતારવાનું શરુ કર્યું. દસેક પગથીયા હશે. નીચેના પગથીયા પર કરચલા આટા મારતા હતા. ઉપર ચડતા હતા, અતિશય ચીકણા અને લીલ બાઝેલા પગથીયા પરથી લપસીને ફરી નીચે પડતા હતા. ૬-૫-૪-….. અને હું પણ નીચે……..

કદાચ ૬૦ સેકંડ. એક એવી દુનિયામાં કે જ્યાં માત્ર હું અને પાણી. બીજું કશું જ નહિ. કહેવાય છે મન બહુ ચંચળ છે તેને રોકી ના શકાય. પણ આ સમયે એ મર્કટ મન માં પણ માત્ર બેજ વસ્તુ હતી. “હું અને પાણી”. આંખ, નાક, કાન અને મોઢાની અંદર પાણી, અને હું પોતે આખો પાણી ની અંદર. હાથ ઉંચા કર્યા કે કોઈ બચાવે પણ હાથ સહીતની સાડા દસ ફૂટ ની ઊંચાઈ ઓછી પડી. તળિયા સુધી ગયેલો કે કેમ તેતો મને પણ ખબર નથી. અવાજ તો નીકળી શકે તેમજ નહોતો. (અને આમ પણે સંગમ ઘાટ પર બહુ લોકો પણ હોતા નથી.) એ તરફડીયા…. પ્રાણાયામ વખતે સામેથી હવા બહાર કાઢીને ભલે ૧ મીનીટ સુધી બેઠો રહેતો હોવ, અહિયા હવાના એક પરમાણુ માટે પણ ખબર નહિ કેટલી એનેર્જી ને વેડફી હશે. આ ૬૦ સેકંડ ખબર નહિ કેમ વીતી.

અને ત્યારેજ અચાનક એવું સુઝી આવ્યું કે ખોટી મહેનત કરવાનું બંધ કર, શરીરને ઢીલું મુકીશ એટલે આપો આપ સપાટી પર પહોચી જઈશ. અને ખરેખર એવુંજ થયું. મોઢું તો બહાર નીકળી આવ્યું પાણીની. ૧-૨ વ્યક્તિનું ધ્યાન ગયું. પણ એ મારા સુધી પહોચી શકે તેમ ના હતા. કે હું એના સુધી. આજુ બાજુ માં કઈ કશું પકડવા માટે નહોતું કે જેનો આધાર લઇ હું પાણી માં સપાટી પર રહી શકું. કે તેને પકડી ને બહાર આવી શકું. પણ એક કામ પણ પાણી એજ કરી આપ્યું. એક મોજાથી છેલ્લા પગથીયાની નાજીક પહોચી શક્યો. પાણી અને લીલને કારણે તેને પકડી શકાય એમ તો હતું જ નહિ. પણ છતાં તેના પર હાથ દઈ મોઢું પાણી ની બહાર રાખી શક્યો. પેલા બંને ઈશ્વરના દૂતોએ હાથ લંબાવી મને બહાર ખેચ્યો. અને જીંદગીનો વધુ એક અનુભવ કરી સંગમ ઘાટ છોડ્યો.

પણ મેં આગળ કહ્યું તેમ કુદરત અને મારે અનોખો સંબંધ છે. આગળના ઘટે ફરી વાર… અનેક વાર… મન ભરીને નાહ્યો. મજા કરી.

જે હોય તે. પણ માણસ માટે ચોથી મૂળભૂત જરૂરિયાત હમેશા એક જ રહી છે અને તે સનાતન છે. આ જરૂરિયાત છે લાગણીઓની, કુટુંબની, સંબંધોની અને ભાવનાઓની.

હમણા ઘરમાં ડીવીડી પર હમ આપકે હૈ કૌન ચાલતું હતું. અડધેથી હું આ મુવી માં પહોચ્યો. પણ એવો પ્રશ્ન થયો. શું હતું આ મુવીમાં કે જેણે વર્ષો સુધી સિનેમાહોલમાં અને હવે વર્ષો થી કોઈ પણ પેઢીને ઘરના હોલમાં હસાવે છે, રડાવે છે, સંતાપ અને સંતોષ બંને આપે છે?

કદાચ એ એટલા માટે કે માણસની ચોથી મૂળભૂત જરૂરિયાત લાગણી અને હુફ ની છે. ખુશીઓ માણસને ગમે છે. જે આગળ વધવામાં અવરોધે નહિ એવું સંબંધોનું બંધન માણસને ગમે છે. એક પોતાનું પોતાની પાસે હોય તેવું એ દિલથી ઈચ્છે છે અને એક પોતાના હૃદયની નજીકનું ચાલ્યું જાય તો તેને પણ સાથે ચાલી જવાની ઈચ્છા થાય છે. આ માણસની મૂળભૂત પ્રકૃતિ છે. મૂળભૂત જરૂરિયાત છે. અરે આજે ફેસબુક હોય કે ગુગલ પ્લસ એ કરે છે શું? માણસની લાગણીઓ અને હુંફની તરસને છીપાવવાનું મૃગજળ દેખાડે છે. કરોડો કરોડો એની પાછળ દોડી રહ્યા છે. કોઈ મને સંભાળો….. કોઈ મને પ્રેમ કરો…. કોઈને હું ગમું અને કોઈ મને પણ ગમે…. મૃગજળ પાછળની આ દોડ ચાલતી જ રહે છે. કેટલાકની પૂરી થાય છે. પણ એક બહુ મોટો વર્ગ એ ભૂલી જાય છે કે જેના માટે એ ઈન્ટરનેટ ફેંદી રહ્યો છે એ લાગણી અને હુફનો પટારો તો એની બાજુ માં એની રાહ જોઈ જોઈ ને સુઈ ગઈ છે.

હવા પાણી અને ખોરાક માણસની ત્રણ મૂળભૂત જરૂરિયાતો છે. મૂળભૂત જરૂરિયાતો ક્યારેય બદલાતી નથી. અને માટેજ ચોથી મૂળભૂત જરૂરિયાત લાગણીની છે.

જર જમીન અને જોરુ ત્રણેય કજીયાના છોરું.

પૈસો વેર કરાવે.

જેવી કેટ કેટલીયે કહેવતો છે જે ધન નું અવમૂલ્યન કરે છે. પણ શું કામ?

મને નથી ખબર.

ખબર નહી ધન ને તુચ્છ ગણવાની આ પ્રથા ક્યારથી ભારતમાં શરુ થઇ. લોકો કેમ ગરીબ હોવાનું અને ગરીબ જ રહેવાની વાતો કરતા ગર્વ અનુભવે છે.

ભારતના એક પણ ધર્મ ગ્રંથોમાં ક્યારેય ગરીબીની વાત નથી કરાઈ. હા સાદગીની વાત થઇ છે. હિંદુ ધર્મ ગરીબીની ધિક્કારે છે. એ હોય એટલી તાકાત લગાડી ગૃહસ્થાશ્રમ ના ૨૫ વર્ષ ખુબ ધન કમાવાની વાત કરે છે. પણ આ ધન માત્ર પોતાના માટે નથી. સર્વ માટે છે. આ ભાવના એટલે હિંદુ અર્થશાસ્ત્ર. પશુ માટે ચરિયાણ, પક્ષીઓ માટે ચબુતરા, રોગીઓ માટે ઔષધાલય, પ્રવાસીઓ માટે ધર્મશાળા, પાણી ના પરબ અને જમવાના અન્નક્ષેત્ર આ ધર્મ એ સ્વીકારેલા છે. આ કશું એમનેમ મફત નથી થઇ જતું. ચોક્કસ પણે તેના માટે સંપત્તિ જોઈએ છે. અને માટેજ હિંદુ શાસ્ત્રો ક્યારેય સંપતિ કમાવાથી રોકતા નથી. પણ હા માત્ર અને માત્ર પોતાના અંગત સ્વાર્થ માટે તેનો સંગ્રહ અને ઉપયોગ એ વર્જ્ય છે. જયારે આમ બને છે ત્યારે એ ધન તેરસ મટી ધન તરસ બને છે. અને નાશ નોતરે છે.

મારું કીધેલું બધાએ કરવું જ પડે આ હઠ એટલે રાવણ

પોતાની ઈચ્છા બીજા પર થોપવી એ રાવણ

રાવણ ની વ્યખ્યા વિષ્ણુ પુરાણમાં આપેલ છે.

મારા આપ સહુને આશીર્વાદ છે… કે આપ સહુ “દેશભક્ત” બનો

ઉપર લખેલા વાક્યો કોઈ રાજકીય નેતાના હોય એવું પ્રથમ દ્રષ્ટિએ લાગે. અને જો એવું હોય તો આ વાક્યો ભલે વાચવા માં બહુ સારા લાગે પણ તેમાં કોઈ વજુદ હોત નહિ. કારણકે માણસની વાણી અને વર્તન, કહેણી અને કરણી માં ફેર હોય તેના વાણી વિલાસનો કોઈ મતલબ હોતો નથી.

પણ જો એમ કહું કે આ વાક્યો એક એવી માં ના છે કે જેના માત્ર સાડી ત્રેવીસ વર્ષના પોતાના જુવાન જોધ દીકરાને માતાની હયાતીમાં જ ફાંસીએ ચડાવવામાં આવ્યો હતો તો? તો દરેક વ્યક્તિએ આ વાત સાંભળવી પડે અને માનવી પણ પડે.

યુવાનોને આ સંદેશો આપ્યો છે ભગતસિંઘ ની માતા વિદ્યાવતીદેવીએ. અને પોતાના જુવાન જોધ દીકરાને જેણે દેશને અર્પણ કરી દીધો એ માતા જયારે આ મર્દાનગીના વાક્યો બોલે ત્યારે આપો-આપ સમજાય જાય કે શા માટે ભારત માં શક્તિ પૂજન નું મહાત્મ્ય છે. શા માટે ભારત કાળી, જગદંબા અને અંબાની સ્તુતિ કરે છે. (આજે ૨૮ સપ્ટેમ્બર ભગતસિંઘ નો જન્મદિવસ છે.)

આજે નવરાત્રી નો આરંભ થઇ રહ્યો છે. શક્તિ પૂજન, દેવી પૂજા, કાળી પૂજા, કે નવરાત્રી જે નામ આપો તે પણ છેવટે તો આ સર્જનહારી માતૃ શક્તિની પૂજાનો અવસર છે. આવીજ કેટલીક જગદંબા સ્વરૂપ માતૃ શક્તિનો પરિચય આજે હું તમને ફોટો સહીત કરાવવા છું. કે જેમના સંતાનો એ આ આ દેશ અને સમાજ માટે પોતાનું સર્વસ્વ આપી દીધું, સમાજની ઉન્નતી દેશની આઝાદી કે પ્રગતિ માટે જીવનભર મહેનત કરતા રહ્યા. આ નરવીરો ને જન્મ આપનાર માતૃશાક્તિને આપણે ખાસ ઓળખાતા નથી. ચાલો આજે આ નવરાત્રીના અવસરે તેમને જાણી, તેમના દર્શન કરી, પાવન થઈએ.

ભગતસિંહ ની માતા શ્રીમતી વિદ્યાવતીદેવી

ચંદ્રશેખર આઝાદ ની માતા જગરાનીદેવી

સ્વામી વિવેકાનંદની માતા શ્રીમતી ભુવનેશ્વરી દેવી

ભગતસિંહની સાથે જેમને ફાંસી મળેલ એ સુખદેવની માતા રલ્લીદેવી

સાડી પાંચસો રજવાડાને ભેગા કરી અખંડ ભારતને ઘડનાર, સરદાર પટેલની માતા લાડબા

મહાત્મા ગાંધી ના માતા પૂતળીબાઈ

ભગતસિંહની સાથે જેમને ફાંસી મળેલ એ રાજગુરુની માતા

આ સર્વે ભારતમાતાઓ ને શત શત વંદન…….

પણ શું છે આ ભ્રષ્ટાચાર? ૧ માર્કના જવાબ માં કહીએ તો….

જે પોતાના હકનું નથી તે મેળવવા માટે કરવામાં આવતા અનૈતિક પ્રયાસો એટલે ભ્રષ્ટાચાર.

પોતે કરેલ ભૂલની સજા માંથી બચવા અથવા બીજા પર થોપવા માટે કરતા અનૈતિક પ્રયાસો એટલે ભ્રષ્ટાચાર.

પોતાની ફરજ કોઈ બીજા પર થોપવા માટે કરતા અનૈતિક પ્રયાસો એટલે ભ્રષ્ટાચાર.

શું આપ આ કોઈ પણ વ્યાખ્યા માં આવો છો?

૧) ટ્રાફિક પોલીસ લાયસન્સ વગર ગાડી ચલાવતા પકડે ત્યારે પતાવટ કરીને, કે ઝઘડીને કે વગનો ઉપયોગ કરીને નીકળી ગયા છો?

૨) ૧૮ વર્ષની નાના તમારા સંતાનને ગાડી ચલાવવા આપો છો?

૩) તમારું બાળક વાંચતું હોય ત્યારે તેને ડીસ્ટર્બ ના કરીને કામવાળી બાઈના રમતા બાળકને તમારા માટે બીડી લેવા મોકલ્યો છે?

૪) ઓફિસમાં કામ પૂરું ના કરીને પુરો પગાર મેળવ્યો છે?

૫) પટાવાળા કે બીજા અભણ કર્મચારીને સમજાય નહિ એ રીતે તેનો પગાર કાપી લીધો છે?

જો આ અને આના સિવાય બીજું કઈ પણ તમે કર્યું હોય તો આપ ભ્રષ્ટાચારી છો. ખુન એક કરો કે દસ કહેવાય તો એ ખુની જ. માટે જો આપે ક્યારેય બસ માં ૪ વર્ષની બેબીને ૩ વર્ષની કહીને ટીકીટના પૈસા બચાવ્યા હોય તો સમજવું કે આપની જગ્યા રાજા અને કલમાડી ની બાજુમાંજ છે.

કોઈના હક પર તરાપ મારવી અને પોતાની ફરજના બજાવવી એ ભ્રષ્ટાચારની મૂળભૂત વ્યાખ્યાઓ છે. કોઈ મંત્રી એક લાખ કરોડ રૂપિયા ખાઈ જાય છે ત્યારે એ પોતાના હકની બહારનું લેવાની કોશિશ કરે છે અને ભ્રષ્ટ આચરણ કરે છે. બસમાં મનાઈ હોવા છતાં, પોતે ડ્રાઈવર હોવાના ગુમાનમાં જયારે પોતેજ બીડી પીવે છે ત્યારે એ પણ ભ્રષ્ટાચાર જ છે.

હું લોકપાલ કે અન્નાજીના આંદોલનને પૂરું સમર્થન આપું છું. પણ આ ભ્રષ્ટાચાર કોઈ પણ લોકપાલ દુર કરી શકશે નહિ. આને દુર કરવાનો એક માત્ર રસ્તો લાંબા ગાળાનું શિક્ષણ, માતા પિતાના સંસ્કારો અને, ધર્મનું આચરણ જ છે.

આ વાક્યને ભવિષ્યકાળ માં લખવું હોય તો શું લખાય?

આપણને શાળામાં ભણાવ્યું છે મુજબ તો આમ થાય…

રાજા ચોરી કરશે….

પણ જો આજ વાક્યનું ભવિષ્ય કથાન આ મુજબ થાય તો?

રાજા ફાસીએ ચડી મરશે…

તો આ દેશ ફરી પોતાની અભૂતપૂર્વ જાહોજલાલી પાછી મેળવી લે.